telefon detoxu

Telefon Detoksu

Telefonlar… Bir saat bile yanımızdan ayırmadığımız, adeta vücudumuzun bir parçası gibi olan, bağımlı olduğumuzu kabul edemediğimiz telefonlar. Ben de ,herkes gibi, bağımlı olduğumun farkında değildim.

Açıkçası telefonumdan uzaklaşmam gerekmediği için telefonun beni ne kadar güvende hissettirdiğini de fark etmemiştim. Tabi ki telefonumu kapatmam gereken anlar olmuştu, ancak gerekli olduğunda açabilecek olmakla, telefondan tamamen uzak olmak aynı şey değil.

Ben bir ara ikinci üniversite kapsamında açık öğretim fakültesinde işletme okuyordum.Kendini geliştirmek isteyenler varsa bu konuda da bir yazı yazabilirim.Sınavları genelde evinize yakın bir bölgedeki okulda yapılıyor.Ben de bir haftasonu sınava gidecektim. Yalnız olduğum için telefonu bırakabileceğim biri olmayacaktı ve kantinlerin açık olup emanetçi olarak çalıştıklarından habersizdim. Bu nedenle evde bırakmaya karar verdim ve koyuldum yollara.

Belirtmem gereken bir detay var, ben telefonumu kaybetmekten, düşürmekten, çaldırmaktan vs. çok korkarım. Periyodik aralıklarla cebimi kontrol ederim hala orada mı diye. O gün de her dalgınlık anımda ceplerimi kontrol edip panik olmaya devam ettim.

Otobüs durağında, otobüsün gelmesine kaç dakika kalmış bakamadım.Trafik vardı, okulun durağına ne kadar sürede varacağımı kontrol edemedim.Saate bakamadım. Sınavdan 2 saat önce çıkmış olmama rağmen panik oldum. Otobüsten indim. Okulu körlemesine bulmaya çalıştım. Olmadı, birilerine sordum.Birilerine derken bu sayı en az 5. Okulu bulduğumda daha kapıları açmamışlardı neyseki.

Kantindeki emanetçi sırasını görüp, en azından bu sıraya girmem gerekmeyecek diye mutlu olmuştum ki, piercinglerime takılan güvenlik görevlisi yüzünden yarım saat boyunca(yani yarım saat olduğunu tahmin ediyorum) o sırada bekledim. Bu arada hala aklıma geldikçe sinirleniyorum.Tamam eminim çeşit çeşit insanlarla karşılaşıyorlardır ya da kaba davranmak için kendince sebepleri vardır ama “lütfen sınava geç kalacağım”ın cevabı, oranı buranı deldireceksen okuma o zaman değildir. Neyse konuyu dağıtmayacağım.Telefonum olsa geç kalmıyor olduğumu bilebilirdim ama.

Sınava girdim, çıktım. Şöyle geçti, böyle geçti diye kimseyi arayamadım. Yolda yalnız yürürken sıkılmamak adına arkadaşlarımı arardım. O da yok. Otobüse bindim eve gitmek. Yine trafikteyim, kim bilir ne kadar sürecek ve ne müzik dinleyebiliyorum, ne sosyal medya, ne bir podcast ne de bir e-kitap. Öyle camdan dışarıya baktım bomboş. Kendi iç sesimle iki ayrı kişiymiş gibi konuştum durdum.Senaryolar ürettim şimdi kötü bir şey olsa arayabileceğim kimse yok. Gerçekten kendi başımın çaresine bakmak zorunda olmak ihtimali bile korkutucu.

İndim. Ev yürüme mesafesinde yine kulağımda müzik yok. Bir şarkı mırıldandım bomboş yolda. Eve geldim asansör beklerken boş bulunup son bir kez elimi cebime attım “Bugün çok yürüdüm. Kaç adım atmışım acaba?” diye içimden geçirerek. Ama sonuç yine hüsran.

Hayatımın her anına işlediğini fark ettim. Sosyal medya bağımlısı olmayabilirdim belki ama kesinlikle telefonuma bağlıydım. Yol sormayı bile tercih etmiyordum günlük hayatımda. Nereye ne zaman ulaşacağımı biliyordum haritalardan.

Özellikle benim gibi kontrol manyağı insanlar için değişik bir deneyimdi.Biliyorum yukarıda telefonsuz geçen stresli, zor bir günümü yazdım,o zaman neden bunu denemek için insanları teşvik ediyorum? Çünkü hayatımı bu kadar kontrol etmeye çalışırken, bir anda hiç bir şeyi bilmemek, kontrol edememek beni çok rahatlattı. Özgürleştirdi diyebilirim. Otobüse 20 dakika da kalsa, 45 dakikalık trafik de olsa benim bu konularda yapabileceğim hiç bir şey yoktu. Bilmek hiç bir işime yaramıyordu.

Emanetçilerin varlığını öğrenmeme rağmen, hiç bir sınava telefonumu götürmedim. Online olmamak, bir şeyleri kontrol etmemek ve kendimle başbaşa zaman geçirmek bana değişik bir terapi gibi geliyordu.

Ben de bunu karantina sürecime uyarladım, telefonsuz 1 hafta geçirdim. Her gün 1 film izledim, kitap okudum, çizimler yaptım. Bir çok aktiviteyle vakit geçirdim. Zaten dünyada hayat durdu. Ne yapayım ki telefonu? Arkadaşlarımla konuşurum belki ama zaten bir şey yapmıyorken ne anlatacağım? Onlar bana ne anlatacak? Kimin karantinada ne yaptığına mı bakayım yoksa tiktok mu izleyeyim?

Telefon olmayınca elimde çok fazla boş vaktim kaldı. Mecburen bu boş vakti doldurmak için, beynim fikirler üretmeye başladı.Telefonum elimdeyken böyle bir ihtiyacım olmuyor. Denemek isterseniz, deneyimlerinizi bizimle paylaşabilirsiniz. Denemeye karar verenler ama karantinada yapacak bir şeyler bulamayanlar şu yazımızı okuyabilirler.

Yazı oluşturuldu 15

Telefon Detoksu” için bir görüş

Bir Cevap Yazın

Benzer yazılar

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön